Eerste blogpost!

Mijn naam is Miu Buenen en ik schrijf mijn allereerste blogpost. Ik heb eindelijk besloten om in het diepe te duiken en te beginnen aan een persoonlijke blog. Het is een blog waar ik mijn gedachtes, meningen en meer wil delen.

Iets over mijzelf. Ik ben Miu Buenen en ik ben zeventien jaar oud. De eerste twee jaar van mijn leven, leefde ik in China. Op mijn tweede werd ik geadopteerd door mijn adoptieouders en sindsdien woon ik in Nederland.

Ik ben de blog begonnen voor mezelf. Ook een grote reden is dat ik de reis naar mijn roots wil vastleggen. Ik zou het speciaal vinden om een mooie terugkijk te hebben en te lezen wat ik mee had gemaakt.

Blijf mijn site bezoeken en de blog op updates controleren.

Miu Buenen

Advertenties

Dank

Vandaag, dinsdag 30 januari 2018, begint voor mij een nieuw hoofdstuk. Een vervolg van ‘De derde persoon’.

Vandaag was echt de laatste sessie bij Shanta in Utrecht voor hopelijk een lange periode. Dat bedoel ik helemaal niet negatief, maar juist positief. Het gaat namelijk nu heel goed met mij. Zo goed dat ik nu even met de sessies kan stoppen.

Deze laatste sessie was al eerder gepland, maar inmiddels keek ik er anders tegenaan. Ik had al een tijdje het gevoel, dat dit misschien de laatste sessie zou kunnen worden. De laatste tijd gaat het namelijk echt goed met me. Het is alsof ik opnieuw ben wakker geworden  met opeens een hele nieuwe kijk op mezelf.

Dat ik me nu beter voel heeft meerdere oorzaken. De belangrijkste reden is, dat ik samen met mijn ouders heb besloten om de ‘roots’- reis naar China uit te stellen. Ik vind dit ergens ook wel heel erg jammer, maar het is niet anders. Ik wil mij dit jaar echt op mijn school (4-HAVO) focussen. Dit jaar is dat echt belangrijk, omdat ik vorig jaar ben gedoubleerd. Het idee van de China reis zorgde voor teveel spanningen bij mij. Soms was ik dagen lang down en voelde ik me ongelukkig. Dit negatieve effect van de spanningen werd zo groot, dat het ook de mensen om mij heen opviel. Van verschillende kanten kreeg ik de suggestie, dat het misschien beter voor mij zou zijn om de reis uit te stellen. De combinatie van druk voor school en de spanning van de rootsreis was gewoon te veel. Eerst wilde ik hier niet naar luisteren, omdat ik zo graag naar China wilde gaan. Maar door alle opmerkingen ben ik wel meer gaan afwegen wat het beste voor mij was. Ik had daarbij soms dagenlang veel verdriet wat ik toch vaak voor mij hield. Maar op een gegeven moment ben ik dingen gaan opschrijven. De gedachtes die ik had schreef ik meteen op papier zonder er over na te denken. Dit hielp mij uiteindelijk ook om  aan mijzelf toe te geven, dat het uitstellen van de China reis de beste optie was. Ook al vond ik dat heel erg pijnlijk. Ik heb er daarna met mijn ouders over gepraat en zij stonden  helemaal achter mijn keuze en steunden mij in mijn uiteindelijke beslissing.

Ik had verwacht dat ik hierna dagenlang verdriet en pijn zou hebben. Maar dat was dus helemaal niet het geval. Eerst snapte ik hier niks van. Ik dacht,  dat de klap later nog wel zou komen. En ik dacht dat het later pas echt tot me door zou dringen. Ik geloofde dat ik nu nog niet klaar was om dat gevoel toe te laten.

Door al die gedachtes en twijfels ben ik nog beter naar mijzelf gaan kijken. Ik wilde dit jaar goed beginnen en echt aan mijzelf werken. Ik wilde meer verantwoording, geluk en liefde ervaren. Op en gegeven moment veranderde er iets bij mij. Ik stond altijd wel open voor de liefde van mijn familie, maar had deze nooit echt daadwerkelijk omarmd. Dat was altijd heel onbewust. Ik had op zich een goede band met mijn moeder waar ik bijna alles mee kon delen. Van vriendinnendrama en jongensproblemen. Met mijn zus kreeg ik nog een betere band. We luisteren beter naar elkaar, we doen soms uitstapjes en we gaan in de zomervakantie samen op reis. Met mijn vader had ik eerst niet het echte familiegevoel. Maar de laatste tijd gaat het veel beter. We kunnen veel meer met elkaar lachen en beter praten. Deze familieband creëren heeft heel veel bij mij losgemaakt. Het is een belangrijke reden waardoor het nu veel beter met mij gaat. Ik ben veel gelukkiger en vrolijker geworden. Ik zit nu veel lekkerder in mijn vel.

Ik heb mij nu de ruimte en tijd gegeven om me alleen te concentreren op datgene wat op  dit moment belangrijk voor me is. En dat is alles wat ik nu in Nederland heb. Familie, vrienden, school en werk. Ik ben nog niet klaar voor een ‘roots’ reis.

Dat betekent niet dat ik stop met zoeken of stop met schrijven. Nog steeds is het belangrijk om ook die gedachtes vast te houden. Het is gezond om er  zo nu en dan weer over na te denken. Als je alles opkropt is dat zeker niet goed. Maar ik wacht nu wel tot de juiste tijd voor de reis naar China. Dat is wanneer ik mij goed er bij voel. Ik kan en wil er nu nog geen vaste datum aan prikken, omdat het allerlei gevoelens van  hoop kan opwekken. Ik wil  nu eerst in het moment leven en genieten van wat er hier op mijn pad komt.

Ik heb zo veel geleerd met behulp van Shanta. Ze heeft mij verder gebracht en mijn gedachtengang over adoptie gereset. Ik ben er wijzer van geworden en gegroeid tot waar ik nu ben. Dat vind ik een hele vooruitgang en grote stap voorwaarts. Ik kijk dan ook met grote trots terug op de afgelopen periode.

Als je in een zelfde situatie als ik verkeer, zou ik je ook echt aanraden om een vertrouwenspersoon te vinden. Maar doe het alleen als je er ook echt voor openstaat. Je moet de aangeboden hulp durven aanvaarden en met open armen willen ontvangen. En je moet de tijd nemen om alles wat daardoor op je af zal komen te kunnen verwerken.

Met dank aan Shanta, mijn familie en mijzelf kan ik nu met  trots zeggen dat ik hier en nu op de goede plek ben.

Liefs,

Miu Buenen

#BelieveInYourself

“The strength you need to find as an adoptee is to believe in yourself.”

Michael McDonald is vanuit Korea naar Amerika geadopteerd toen hij drie maanden oud was. In 2007 heeft hij heeft zijn thuisland Korea bezocht. In dit interview vertelt hij zijn verhaal en zijn gevoel over adoptie. Hij zegt in dit filmpje dat ‘geloven in jezelf’ het meest belangrijke is voor iedereen, maar vooral voor geadopteerden. Zeker wanneer je als geadopteerden eenzame gevoelens hebt of als je het gevoel hebt dat je je nergens thuis voelt.

Ik zag dit interview voorbij komen op Facebook en ik vond dat hij zijn ervaring mooi verwoord. Ik kan mijzelf als geadopteerde terugvinden in heel veel dingen die hij zegt. zijn verhaal heeft mij ook aan het denken gezet.

Ik stond er niet zo bij stil, maar ik ben het helemaal met hem eens dat iemand die geadopteerd is zich vaak niet verbonden voelt met de gemeenschap waar hij deel van uit maakt. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat ik mij soms ook zo voel. Ik ben in China geboren, maar ik ben Hollands opgevoed. Mensen die mij niet kennen gaan er vanuit dat ik waarschijnlijk uit een Chinees gezin kom. Anderen weten nooit hoe je je echt voelt. Ze kennen je naam, maar ze kennen niet jouw verhaal. Sommige oordelen makkelijk en snel. Ze beseffen niet altijd welk effect hun uitspraken kunnen hebben voor iemand die geadopteerd is. Iedereen, geadopteerd of niet, heeft zijn of haar eigen verhaal. De meest essentiële vragen zijn ‘Wie ben ik?’ en ‘Bij wie hoor ik?’. Ik herken het gevoel van eenzaamheid dat hier uit voort kan komen. 

In het verhaal van Michael is het heftig om te horen, dat het aantal zelfmoordpogingen bij geadopteerden vier keer hoger is.  Het mag nooit zo ver komen. Niemand verdient het om zijn vreugde in het leven te verliezen.

Ook ben ik het helemaal eens met Michael dat iedereen zijn verhaal op zijn eigen manier ervaart. Iedereen heeft een verhaal en heeft zijn eigen vragen en problemen. voor de een is dat heftiger dan voor de andere. Een les die ik hieruit haal is dat je nooit kunt oordelen op uiterlijkheden of bepalen wat goed voor iemand anders is.

Ik vind het belangrijk dat adoptie meer in de openbaarheid komt en dat het een onderwerp is dat meer moet worden besproken. Het is een belangrijk onderwerp en het heeft heel veel impact op iedereen die daar mee te maken heeft. Veel mensen staan er weinig bij stil.

Wat vind jij van het verhaal van Michael? Laat een reactie achter.

Liefs,

Miu Buenen

Goal

Goal: ‘I would like to have the feeling that I am alive and not that I have to  survive.’ – Miu Buenen

Dit is wat ik in de eerste sessie heb gezegd, toen Shanta aan mij vroeg wat in met de sessies bij haar  wilde bereiken. Ik heb namelijk altijd het gevoel gehad dat ik moet overleven. Ik kan het niet goed omschrijven. Misschien maken de volgende voorbeelden duidelijk waar dat gevoel vandaan komt.

Toen ik nog een baby in China was, had ik een probleem met mijn hart, waardoor mijn bloed niet goed van zuurstof werd voorzien.  Ik heb dus vanaf mijn geboorte letterlijk  moeten vechten voor mijn leven. Ik moest overleven, ook al was ik op dat moment er niet helemaal bewust van.

Toen mijn adoptieouders mij gingen ophalen in China zagen zij soms  opmerkelijk gedrag bij mij. Ik stal bij het ontbijtbuffet heel veel croissants. Die stopte ik in mijn broekzakken en mijn ouders vonden die pas weer terug  als we op de hotelkamer waren. Ik nam de croissants niet mee omdat ik honger had, maar omdat ik kennelijk bedacht had dat ik ze later nodig kon hebben. Ik moest overleven.

Heel mijn leven heb ik dus eigenlijk al het gevoel dat ik moest overleven. Er zijn allerlei verschillende overlevingsstrategieën. Die van mij was en is om mijzelf terug te trekken. Ik sluit mij af voor anderen en ik bedenken dat ik het zelf wel kan oplossen. Dit gedrag  heeft positieve kanten, je bent sterk en zelfstandig, maar zeker ook negatieve kanten.

Ik wilde de sessies met Shanta volgen, om het overleving gevoel minder te laten overheersen en om er op een betere manier mee om te gaan.

Ik streef nog steeds om meer het levensgevoel te krijgen dan een overlevingsgevoel. En ik wil makkelijker kunnen omschakelen, als ik in een negatoieve dip zit.

Een nieuw jaar en een nieuw begin. Ik hoop dat ik ook dit jaar steeds meer het levensgevoel vind.

Gelukkig nieuwjaar!

Liefs,

Miu Buenen

Foto 14-12-17 17 50 46

De derde persoon

Één jaar geleden is het allemaal ongeveer begonnen. Één jaar geleden dat ik echt actie ondernam en had besloten om naar een psycholoog te gaan.

December 2016. Ik had mijn eerste afspraak. Een intake gesprek. Ik was behoorlijk nerveus, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. In die periode wist niemand wat er met mijzelf en bij mij thuis aan de hand was. Ik voelde mij dagen daarvoor alleen, omdat ik het gevoel had dat ik er met niemand over kon praten. Alleen mijn adoptieouders en zus wisten dat ik naar Utrecht ging. Zelfs mijn beste vriendinnen wisten niet dat ik daar naar toe ging. Terwijl ik normaal alles bij hun kwijt kan. Ik voelde een schaamte en een schuldgevoel. Ik was bang voor hun reactie. Ik dacht dat andere mensen zouden denken dat ik ondankbaar was tegenover mijn adoptieouders. Ik was bang voor oordelen.

Ik had aangegeven, dat ik iemand wilde zien waar ik mee kon praten. Ik had een ander persoon nodig, omdat ik niet mij direct kon uiten tegen mijn ouders. Ik was bang om hun te kwetsen.

Ik wilde liefst iemand waarmee ik kon praten, die niet dicht bij mijn eigen omgeving was. Via via kwamen we uit bij Shanta. Zij woont en werkt in Utrecht. Zijzelf is ook geadopteerd uit Nepal.

Tijdens de eerste rit naar Shanta, samen met mijn moeder, waren we behoorlijk stil en kalm. We wisten beide niet wat ons te wachten stond.

Eenmaal in Utrecht ontmoetten we Shanta. Zij was van te voren al een beetje ingelicht over mijn achtergrond en problematiek. Shanta en ik zaten in een rustige kamer met een fijne sfeer. Toen ze begon met de eerste vraag te stellen, barste ik al gelijk in tranen. Ook al wilde ik dat niet. Ik wilde mij sterk houden en er tegen vechten. Maar dat ging niet. Ik kwam bijna niet uit mijn woorden. Het was een best pittig gesprek. Ook al was het maar een intake gesprek, ik ervaarde deze eerste sessie als het herfstigst. Het is fijn om met iemand te praten, die je heel goed begrijpt. Iemand die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt en goed advies kan geven.

Shanta vroeg me verschillende vragen. Wat ik met deze sessies wilde bereiken, hoe ik er bij was gekomen om naar een psycholoog te gaan en nog meer. We hadden veel gepraat in de sessie. De tijd vloog voorbij. Het voelde alsof ik daar twintig minuten was, in plaats van zestig minuten.

Het was een heel fijn gevoel om er even over te kunnen praten en te mogen huilen. Na het intake gesprek ben ik niet meer gestopt met huilen totdat we thuis waren. We moesten nog avondeten en daar keek ik tegen op, omdat ik het liefste gewoon in mijn bed wilde liggen. Na het eten heb ik mezelf huilend in slaap gebracht. Ik was dood op. Na zo’n lange en pittige dag vreet dat al je energie op.

Dagen erna voelde ik mij nog steeds verdrietig. Op school had ik een masker op en deed alsof er niks aan de hand was. Maar als ik dan thuis kwam was ik uitgeput. Ik zette dit masker als bescherming tegen vragen en vooroordelen. Ik was bang en het gevolg van deze houding was, dat ik me nog eenzamer ging voelen.

Na een aantal opvolgende sessies ging het steeds beter met me. Ik kreeg zo veel goede tips en advies, waar ik echt iets mee kon.

Op een gegeven moment besloot ik dat het tijd was om ook mijn vriendinnen erbij te betrekken. Ik had het eerst groots bedacht. Maar ik bedacht toen, dat ik niet van een mug een olifant moest maken. Daarom heb ik het in een schoolpauze luchtig aan ze verteld. Als ik het over kon doen, zou ik dat nu zeker anders doen. Dit is zoiets diep dat je daar echt de tijd voor moet nemen.

Na een maand van gesprekken met Shanta zag je al vooruitgang. Mijn ouders zagen het eerder dan ikzelf. Ze zeiden dat ik grote stappen had gemaakt. Door die opmerkingen realiseerde ik me, dat dat eigenlijk best waar was. Ik voelde me stukken beter. Ik had het gevoel dat er een enorme last van mijn schouders viel. Ik was opgelucht. Ik was minder bang dat ik mijn ouders zou kwetsen als ik ze zou aanspreken over mijn adoptie gevoelens.

De gesprekken met Shanta hebben mij echt goed gedaan. Ik ben ook trots hoe ver ik tot nu toe ben gekomen. Zonder Shanta’s hulp zou ik niet weten waar ik nu zou staan. Ik ben daar heel erg dankbaar voor.

Ik zag Shanta tot juni als mijn psycholoog. We hadden afgesproken om na de zomervakantie een ander soort sessies te houden, waarbij zij mij helpt met mijn studiekeuze. Ik had op dat moment geen idee meer wat ik precies wilde. Zij was ook daar om mij te helpen. Als life coach. Al snel wist ik weer veel beter wat ik wilde en nu is het aan mij om de vervolgopleiding te kiezen die het best aan mijn studiekeuze voldoet.

Op dit moment zie ik Shanta niet. Misschien zie ik haar in het nieuwe jaar 2018. De opties zijn open om contact te leggen met haar. Ik kan nog altijd bij haar terecht.

Mijn problemen zijn nog niet over. In de toekomst ga ik waarschijnlijk nog een trauma therapie volgen. Maar ik doe dat pas als ik er klaar voor ben. Ik sta daar open voor, maar ik denk zelf dat ik dat pas wil doen als ik voorbij de puberteit ben.

Ik besef dat de gevoelens en twijfels over mijn adoptie nooit helemaal weg zullen gaan. Het blijft voor altijd bij mij. Het is wie ik ben. Maar ik sta wel helemaal achter dat besef.

Liefs,

Miu Buenen

Eigen wortels

Voor mijn middelbare school opleiding heb ik een profielwerkstuk moeten maken. Ik zit op dit moment in 4 HAVO. Omdat ik vorig jaar al vroeg wist dat ik 4 HAVO zou doubleren, had ik besloten om alvast eerder met mijn profielwerkstuk te beginnen.

Mijn profielwerkstuk gaat over adoptie. Dat heb ik in een creatieve en grafische vorm uitgewerkt. Ik heb er een glossy tijdschrift van gemaakt, met de titel “Eigen Wortels”. Toen ik aan het profielwerkstuk begon speelde er bij mij  heel veel vragen en twijfels rondom mijn adoptie. Ik vond het een fijn en mooi idee om deze gevoelens te verwerken in een project wat ik heel erg leuk zou gaan vinden. Ik heb vormgeving altijd interessant gevonden. Dus dit was de perfecte combinatie om mijn gevoelens een uitweg te geven en tegelijkertijd iets moois te verwezenlijken.

Nooit eerder op mijn school was er zo’n voorstel op tafel gebracht. De docenten keken eerst wat vreemd op, maar na overleg stemden ze toe en kon ik beginnen. Natuurlijk had ik al zo veel ideeën rondom dit tijdschrift, dat ik eigenlijk al begonnen was.  Voor mij was het maken van dit tijdschrijft namelijk onderdeel van mijn verwerkingsproces van mijn eigen adoptie.

Via dit tijdschrift krijg je meer te weten wat adoptie voor gevoelens losmaakt. Ik heb interviews afgenomen met geadopteerde jongeren en met adoptieouders. Ieder kon hun verhaal vanuit hun eigen gezichtspunt vertellen. Ikzelf doe ook mijn verhaal over mijn verleden in China. Daarnaast heb ik interessante achtergrondteksten over adoptielanden en het adoptieproces opgenomen.  Ik heb met heel veel plezier aan dit profielwerkstuk gewerkt.

Ik ben acht maanden geleden begonnen met het maken van mijn tijdschrift. De totstandkoming duurde best lang. De reden is dat ik het lastiger vond dan ik dacht. Ik werd vaak best geraakt, ook door de interviews met anderen. Ik leerde veel nieuwe dingen en dat was soms niet makkelijk te verwerken. Ik vind het daarom ook fijn dat mijn school mij die tijd had gegeven. Ik heb een opgelucht gevoel, dat het nu gereed is. Ik heb het als heel erg leerzaam ervaren. Ik ben trots dat ik dit waar kon maken. Maar het is ook een beetje onwerkelijk dat het nu af is. Het hele proces helpt mij om mijn eigen adoptie te accepteren.

Als je verder nog vragen hebt over mijn tijdschrift of geïnteresseerd bent om “Eigen Wortels” met je eigen ogen te zien, contacteer mij dan via contact en laat het weten! Mijn tijdschrift is beschikbaar tot 6 april 2018.

Liefs,

Miu Buenen

Schermopname (10)

Mijn verhaal: MGB

Miu Guangni Buenen is mijn naam zoals die in mijn paspoort staat. Mijn Nederlandse naam is, Miu Buenen. Mijn Chinese naam, die het tehuis mij gegeven heeft, is Guangni Guang. Guang betekent meisje, ni betekent licht en Guang is waarschijnlijk het lokale gebied waar ik te vondeling ben gelegd. Mijn echte naam weet ik niet. Veel verschillen maar toch erg belangrijk. Je naam zegt iets over je identiteit. Je identiteit is belangrijk. Weten wie jij zelf bent, is belangrijk. Mijn naam is Miu en ik ben geadopteerd.

Waar ik precies vandaan kom en wie ik nou echt ben, is niet duidelijk. Ik ben te vondeling gelegd en mijn biologische ouders hadden geen informatie over mij achter gelaten. Ik weet ook niet de reden waarom ik afgestaan ben. Naast de heel grote vraag zijn er natuurlijk ook kleine stukjes informatie die bij mij vragen oproepen. Voor mij is elk klein stukje informatie erg belangrijk. Het is belangrijk, omdat ik eigenlijk niks weet over mijn eerste jaren van mijn leven. Zelfs de vraag wanneer ik nou precies geboren ben, maakt mij erg nieuwsgierig. Het kan dus zo zijn dat ik misschien een paar maanden ouder of jonger ben dan de datum die mij toegewezen is. Alles wat ik weet en wat mij verteld is, is eigenlijk allemaal onzeker en geschat. Al deze vragen komen samen in één punt: mijn identiteit.

Het begint natuurlijk allemaal bij mijn geboorte. Ik was niet zo maar een baby, ik was een baby met een hartafwijking. Een ventrikelseptumdefect (VSD) is een aangeboren hartafwijking. Bij deze aandoening is er een gaatje in het tussenschot van de kamers van het hart. Het gevolg daarvan was dat ik ook nog acute bronchitis kreeg. Ik was als baby dus erg ziek.

Ik ben als meisje van ongeveer acht maanden oud gevonden. Het tehuis had nog geen idee dat ik zo ziek was. Later ontdekten ze dat. En twee maanden later kreeg ik mijn hartoperatie. Ik moest vijftien dagen in het ziekenhuis blijven voor herstel. Na mijn herstel ging ik terug naar het tehuis. Vier maanden later werd ik geplaatst in een pleeggezin. Daar kon ik acht maanden blijven totdat ik weer terug naar het tehuis ging. Een paar weken later zouden mijn adoptieouders Ingrid, Mark en mijn zus, Rosa mij komen ophalen bij het tehuis. Uiteindelijk ben ik 1-11-2002 aangekomen in Nederland.

Het was een heel proces. Ik had veel verschillende ingrijpende gebeurtenissen mee gemaakt, die veel impact op mij hebben gehad. Wat van de operatie overbleef was natuurlijk een litteken. Ik heb een groot litteken van ongeveer twintig centimeter op mijn borstkas. Ik kon daar vroeger erg onzeker over zijn, maar ik heb geaccepteerd dat het nu zo eenmaal is en dat ik het niet kan veranderen.

Ik had in de periode dat ik in China was zoveel mensen moeten ontmoeten en gezichten moeten ‘onthouden’, dat ik eigenlijk geen tijd had om me aan iemand echt te hechten. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd.

Toen ik net in Nederland was gearriveerd, ontmoette ik meteen veel nieuwe mensen. Familie en vrienden verwelkomden mij in mijn nieuwe land. In het land waar ik zou gaan leven. Maar doordat ik zo veel verschillende gezichten ontmoette, was het eigenlijk niet allemaal te verwerken. Het gevoel dat ik me aan iemand kon hechten, was ik bijna kwijt.

De eerste jaren in Nederland waren soms best pittig. Ik had veel huilbuien en zocht veel negatieve aandacht. Ik denk dat ik veel aandacht zocht, omdat ik aandacht nodig had om mijzelf te laten weten dat er toch wel mensen zijn die om mij geven. Niet alleen ik had er moeilijk mee, maar natuurlijk ook mijn omgeving.

Mijn zus Rosa en ik verschillen heel erg. Ook de eerste jaren van ons leven zijn niet vergelijkbaar ondanks dat we allebei op jonge leeftijd geadopteerd zijn.

Rosa was nog maar een paar maanden oud, toen ze naar Nederland kwam. Ze was toen echter nog maar een baby. Voor Ingrid en Mark was dat ideaal, omdat ze Rosa nog als baby konden mee maken. Ik was al een peuter van twee jaar, die heel veel mee had gemaakt toen ik werd geadopteerd.  Ik had heel veel meer verdriet en pijn dan mijn zus Rosa, toen zij werd geadopteerd. Er is dus een groot verschil tussen ons twee. Dit verschil heeft ook grote gevolgen voor hoe ieder van ons zich ontwikkelde.

Als kind heb ik eigenlijk wel altijd geweten dat ik geadopteerd was. Mijn ouders hoefden het niet duidelijk te maken. Als kind wist ik erg goed dat ik anders was en dat mijn ouders niet mijn biologische ouders waren. Door de jaren heen heb ik eigenlijk altijd geweten dat ik iets miste, namelijk mijn biologische ouders. Ik was er erg nieuwsgierig over en had veel vragen. Maar ik vroeg er niks over. Er was altijd het gevoel dat ik loyaal en dankbaar moest zijn tegenover mijn adoptieouders. Bovendien had mijn zus helemaal geen behoefte naar haar geboorteland. Dus deze gedachtes kon ik niet goed kwijt. Ik kropte het allemaal op.

Tot eind 2016 heb ik veel aandacht besteed aan mijn adoptie en ben ik erg veel mee bezig geweest. Ik ervaar mijn adoptie als een rouwproces waar ik over heen moet. Natuurlijk blijft het altijd bij me, maar ik leer er steeds beter mee leven. Soms voelt het echter alsof ik in een achtbaan zit. Mijn adoptie is voor mij een groot avontuur met veel vraagtekens en met veel ups and downs. Ik zie deze blog ook als een mooi proces om het te verwerken.

Met deze blog hoop ik niet alleen mijn eigen adoptie te kunnen verwerken, maar ik hoop ook anderen te kunnen helpen. Ook wil ik iedereen die dit leest proberen duidelijk te maken wat adoptie in kan houden. Dat zijn niet alleen de mooie en gelukkige dingen, omdat je als adoptiekind nu in Nederland kunt opgroeien. Maar ook pijnlijke en moeilijke kanten, omdat je met veel vraagtekens zit. Ik hoop met deze blog dat lezers veel eye openers krijgen over adoptie.

Liefs,

Miu Buenen