Eerste blogbericht!

Mijn naam is Miu Buenen en dit is mijn allereerste blogbericht. Ik heb eindelijk besloten om in het diepe te duiken en te beginnen aan een persoonlijke blog. Het is een blog waar ik mijn gedachtes, meningen en meer wil delen.

Iets over mijzelf. Ik ben Miu Buenen en ik ben 10-10-2000 geboren. De eerste twee jaren van mijn leven, leefde ik in China. Op mijn tweede werd ik geadopteerd door mijn adoptieouders en sindsdien woon ik in Nederland.

In de eerste plaats dacht ik dat het leuk is om voor mezelf vast te leggen wat ik allemaal mee maak. Ik zou het speciaal vinden om een mooi verslag te hebben van de zoektocht naar mijn roots. Maar ik denk ook dat het voor andere geadopteerde interessant is om dit te lezen, omdat zij zich eventueel kunnen herkennen of iets kunnen leren van mijn ervaringen.

Als je het interessant vindt blijf mijn blog bezoeken om op de hoogte te zijn voor nieuwe blogberichten.

Liefs,

Miu Buenen

Advertenties

China 2019 is een feit

Het is een feit: ik ga dit jaar naar China! We hebben geboekt voor de zomer, van 24 juli tot en met 17 augustus ben ik te vinden in mijn geboorteland. We verblijven de allereerste dagen gelijk in Kunming. We gaan ook waarschijnlijk Dali, Guillin, HongKong en Hainan bezoeken. Het is nog niet helemaal duidelijk, maar ik ben al gelukkig dat we geboekt hebben. Ik voel zo veel blijdschap en opluchting dat het eindelijk zo ver is. Ik vind het heel erg fijn dat ik naar iets kan uitkijken. Ik verheug me erop en ik kan niet wachten! Ik wilde dit bijzonder nieuwtje even delen.

Liefs,

Miu

Dit is de allereerste foto van mijzelf die mijn adoptieouders kregen.

Cultuur

Laatste tijd heb ik weinig aan mijn adoptie gedacht. De reden is dat het met mij heel erg goed gaat. Na mijn laatste blogpost ben ik weer meer de oude veel lachende Miu geworden. Het voelt heel erg goed en fijn aan. Ik heb weer meer contact met vriendinnen en ben uit mijn schelpje gekomen. Naast dat ik gelukkig ben ben ik ook bang dat ik mijzelf niet genoeg toelaat om meer dichtbij bij mezelf te komen. Het is goed om er over te praten en over te denken wat ik dan vergeet. En als ik er weer aan denk komt het hard bij mezelf binnen. Ik kan daar van schikken en raak ik in paniek. Ik voel kan schaamte voelen om er weer over te beginnen tegen iemand.

Wat ik merk is dat ik nieuwsgierig ben naar mijn cultuur. Waar ik vandaan kom. Ik realiseer mij nu dat ik meer nieuwsgierig ben naar mijn geboorteland en minder mijn biologische ouders. Ik vind het toch best spannend en pijnlijk om er over te denken dat ik ooit mijn biologische ouders wil ontmoeten.

Ik ben van mening dat cultuur kenmerken meekrijgen van je geboorteland zo belangrijk is. Het verkleint de nieuwsgierigheid van je geboorteland. Je hebt iets minder vragen. Het zijn de kleine dingen die een verschil al kan maken.

Liefs,

Miu

Verdwaald

Iedereen is wel eens even de weg kwijt in zijn of haar leven. Je hebt op zo’n moment niet alles op orde in je leven door alle chaos in je hoofd. Wat doe je dan? Zit je achterover en wacht je tot het weer over gaat? Of los je het probleem op? Wat zal uiteindelijk meer moeite en tijd kosten?

Ik vind het soms lastig om de kracht te vinden om mijn leven op orde te krijgen. Ik verlang dat mijn leven zo stabiel mogelijk is, wie wil dat niet? Maar zo zit het leven niet altijd in elkaar. Als dat soms een keer niet het geval is kan ik in paniek raken, afstand van iedereen nemen, zo diep in mijn eigen gedachtes zitten van ongelukkigheid en hopen dat het vanzelf overwaait. Hierbij denk ik vaak dat ik er alleen voor sta. Ik wil onbewust het alleen oplossen. Maar alleen voelt soms eenzaam. Waarom zou ik mezelf dit aandoen?

Dit ben ik. Ik heb vaak genoeg gehoord dat ik altijd hulp kan vragen als het nodig is, maar ik ben vaak te eigenwijs daarvoor. Toch moet ik meer accepteren dat ik nu eenmaal zo in elkaar zit. Soms te veel op mijzelf en een tikje eigenwijs.

Liefs,

Miu

Interview met China2025.nl

03-01-2019 vertelde ik met trots mijn adoptie verhaal aan Judith van de Bovenkamp. Het resultaat is een interview wat op China2025.nl, 23-01-2019, is gepubliceerd. Ik wil het ook op mijn eigen blog bekend maken, omdat ik dit bijzondere moment niet snel wil vergeten. Ik zit nog middenin mijn avontuur, maar ik kan nu al zeggen dat ik enorm ben gegroeid in hoe ik naar mijn adoptie kijk. Ik ben er veel opener in geworden en daarom deel ik dit graag. Ik hoop dat ik de juiste mensen hiermee kan bereiken. Veel leesplezier!

Bekijk deze sites voor meer interesse.
https://www.facebook.com/China2025/
https://www.linkedin.com/company/china2025-nl/

Bedankt Judith voor het luisteren naar mijn verhaal.
www.judithinchina.com

Liefs,
Miu

New year, new me?

Het is al even dat ik niet meer heb geschreven. Er is sinds het laatste bericht zo veel gebeurd in mijn leven. Dit is mijn eerste bericht in 2019. Ook is mijn blog meer openbaar geworden doordat ik mijn verhaal gedeeld heb met Judith en china2025.com. Vanaf nu zal ik meer op de toekomst richten.

Op dit moment zit ik ik mijn examenjaar van HAVO. Ik vind het erg spannend. Ik heb mijzelf het doel opgelegd dat ik dit jaar ga slagen. Vanaf het moment dat ik heb besloten dat ik toch een tussenjaar ga doen, heb ik meer rust. Ik heb grote plannen voor mijn tussenjaar. In juli wil ik nu eindelijk wel naar China gaan met mijn familie, voor ongeveer drie weken. Ik ga erheen voor een mooie vakantie: mooie plaatsen bezoeken en cultuur ontdekken. Maar ook zal ik beginnen aan een kleine start van de zoektocht naar mijn roots. We starten kleine voorbereidingen op vanuit Nederland, zoals: een promotiefilm te maken om te delen op het Chinese web, folders ontwerpen om in Kunming te verspreiden en een geschikte gids te benaderen die ons in Kunming kan helpen. Dit zijn nog geen grote stappen, maar het is een begin. Ik wil het ook eerst klein aanpakken, omdat het toch mijn eerste bezoek is aan Kunming. Ik ga mijzelf de tijd en ruimte gunnen om eerst een beetje te wennen aan Kunming en sowieso het land China zelf.

Als mijn tussenjaar begint ben ik van plan om op mezelf te focussen. Daarmee bedoel ik dat ik aan mezelf ga werken om dit allemaal beter te verwerken. Ik ben namelijk nog naar mezelf aan het zoeken. Wie ben ik?

Ik wil misschien beginnen aan trauma therapie. Dat is volgens Shanta een goede stap om te zetten als ik nog met een derde persoon wil praten. Ik zit inderdaad nog met een aantal vragen. Ik denk dat ik dat beter met een derde persoon kan bespreken om de personen in mijn omgeving zo weinig mogelijk te kwetsen. Ik weet dat ik bij iedereen in mijn omgeving terecht kan, maar er is een verschil tussen willen en kunnen. Ik wil dolgraag het van het daken af schreeuwen, maar sommige gedachtes zijn niet voor iedereen bestemd.

Daarnaast zou ik het interessant vinden om Mandarijns te leren. Of daar in ieder geval een klein begin mee maken. Ik moet niet te ambitieus hierin zijn, omdat het een lastige taal is, waarbij je veel motivatie en geduld moet hebben. Het lijkt me erg ingewikkeld, maar ook erg leuk.

Ook wil ik veel werken. Ik heb op dit moment geen baantje, maar ik ga wel beginnen om iets leuks te zoeken. Ik ben namelijk ook van plan om China vaker te bezoeken, maar dan wel zeker met het doel om actiever te zoeken naar mijn roots. Ik stel het nu nog uit, omdat ik mijn focus wil leggen op andere dingen, zoals: trauma therapie. Ik heb tijd nodig om alles beter uit te zoeken. En die tijd ga ik nemen. Ook met deze reis ben ik van plan mijn adoptieouders te betrekken.

Naast de echte roots reis zou ik het natuurlijk ook leuk vinden om nog andere mooie landen te bezoeken. Ik dacht misschien ook om een tijdje vrijwilligerswerk te doen. Dat is erg leerzaam en indrukwekkend, heb ik van velen gehoord.

Natuurlijk moet ik ook nog nadenken over de toekomst. Ik wil graag studeren. Op dit moment lijkt mij iets in de richting van communicatie interessant. Het kan nog veranderen, maar het heeft mij al jaren aangesproken. Ik heb in mijn tussenjaar hiervoor ook de tijd om dit meer uit te zoeken.

Dus ik ga me zeker niet vervelen. Ik kijk erg uit naar het komende jaar.  Ik ben er erg enthousiast en ambitieus over alle mogelijkheden en plannen. Hierdoor krijg ik nu ook meer motivatie om nog beter mijn best te doen voor school.

Maar toch ben ik ook angstig voor de gevolgen van alles wat ik mee ga maken. En wat voor effect het op mij zal hebben. Ik ben bang dat ik nog wel wat dipjes zal meemaken. Misschien dat ik dan weer een muur om me heen ga bouwen. Misschien ga ik me toch weer onbewust afsluiten van iedereen en alles. Maar ik zal sterk proberen te blijven en niet alles te zwaar zien, maar juist luchtig en positief.

Liefs,

Miu

Dank

Vandaag, dinsdag 30 januari 2018, begint voor mij een nieuw hoofdstuk. Een vervolg van ‘De derde persoon’.

Vandaag was echt de laatste sessie bij Shanta in Utrecht voor hopelijk een lange periode. Dat bedoel ik helemaal niet negatief, maar juist positief. Het gaat namelijk nu heel goed met mij. Zo goed dat ik nu even met de sessies kan stoppen.

Deze laatste sessie was al eerder gepland, maar inmiddels keek ik er anders tegenaan. Ik had al een tijdje het gevoel, dat dit misschien de laatste sessie zou kunnen worden. De laatste tijd gaat het namelijk echt goed met me. Het is alsof ik opnieuw ben wakker geworden  met opeens een hele nieuwe kijk op mezelf.

Dat ik me nu beter voel heeft meerdere oorzaken. De belangrijkste reden is, dat ik samen met mijn ouders heb besloten om de ‘roots’- reis naar China uit te stellen. Ik vind dit ergens ook wel heel erg jammer, maar het is niet anders. Ik wil mij dit jaar echt op mijn school (4-HAVO) focussen. Dit jaar is dat echt belangrijk, omdat ik vorig jaar ben gedoubleerd. Het idee van de China reis zorgde voor teveel spanningen bij mij. Soms was ik dagen lang down en voelde ik me ongelukkig. Dit negatieve effect van de spanningen werd zo groot, dat het ook de mensen om mij heen opviel. Van verschillende kanten kreeg ik de suggestie, dat het misschien beter voor mij zou zijn om de reis uit te stellen. De combinatie van druk voor school en de spanning van de rootsreis was gewoon te veel. Eerst wilde ik hier niet naar luisteren, omdat ik zo graag naar China wilde gaan. Maar door alle opmerkingen ben ik wel meer gaan afwegen wat het beste voor mij was. Ik had daarbij soms dagenlang veel verdriet wat ik toch vaak voor mij hield. Maar op een gegeven moment ben ik dingen gaan opschrijven. De gedachtes die ik had schreef ik meteen op papier zonder er over na te denken. Dit hielp mij uiteindelijk ook om  aan mijzelf toe te geven, dat het uitstellen van de China reis de beste optie was. Ook al vond ik dat heel erg pijnlijk. Ik heb er daarna met mijn ouders over gepraat en zij stonden  helemaal achter mijn keuze en steunden mij in mijn uiteindelijke beslissing.

Ik had verwacht dat ik hierna dagenlang verdriet en pijn zou hebben. Maar dat was dus helemaal niet het geval. Eerst snapte ik hier niks van. Ik dacht,  dat de klap later nog wel zou komen. En ik dacht dat het later pas echt tot me door zou dringen. Ik geloofde dat ik nu nog niet klaar was om dat gevoel toe te laten.

Door al die gedachtes en twijfels ben ik nog beter naar mijzelf gaan kijken. Ik wilde dit jaar goed beginnen en echt aan mijzelf werken. Ik wilde meer verantwoording, geluk en liefde ervaren. Op en gegeven moment veranderde er iets bij mij. Ik stond altijd wel open voor de liefde van mijn familie, maar had deze nooit echt daadwerkelijk omarmd. Dat was altijd heel onbewust. Ik had op zich een goede band met mijn moeder waar ik bijna alles mee kon delen. Van vriendinnendrama en jongensproblemen. Met mijn zus kreeg ik nog een betere band. We luisteren beter naar elkaar, we doen soms uitstapjes en we gaan in de zomervakantie samen op reis. Met mijn vader had ik eerst niet het echte familiegevoel. Maar de laatste tijd gaat het veel beter. We kunnen veel meer met elkaar lachen en beter praten. Deze familieband creëren heeft heel veel bij mij losgemaakt. Het is een belangrijke reden waardoor het nu veel beter met mij gaat. Ik ben veel gelukkiger en vrolijker geworden. Ik zit nu veel lekkerder in mijn vel.

Ik heb mij nu de ruimte en tijd gegeven om me alleen te concentreren op datgene wat op  dit moment belangrijk voor me is. En dat is alles wat ik nu in Nederland heb. Familie, vrienden, school en werk. Ik ben nog niet klaar voor een ‘roots’ reis.

Dat betekent niet dat ik stop met zoeken of stop met schrijven. Nog steeds is het belangrijk om ook die gedachtes vast te houden. Het is gezond om er  zo nu en dan weer over na te denken. Als je alles opkropt is dat zeker niet goed. Maar ik wacht nu wel tot de juiste tijd voor de reis naar China. Dat is wanneer ik mij goed er bij voel. Ik kan en wil er nu nog geen vaste datum aan prikken, omdat het allerlei gevoelens van  hoop kan opwekken. Ik wil  nu eerst in het moment leven en genieten van wat er hier op mijn pad komt.

Ik heb zo veel geleerd met behulp van Shanta. Ze heeft mij verder gebracht en mijn gedachtengang over adoptie gereset. Ik ben er wijzer van geworden en gegroeid tot waar ik nu ben. Dat vind ik een hele vooruitgang en grote stap voorwaarts. Ik kijk dan ook met grote trots terug op de afgelopen periode.

Als je in een zelfde situatie als ik verkeer, zou ik je ook echt aanraden om een vertrouwenspersoon te vinden. Maar doe het alleen als je er ook echt voor openstaat. Je moet de aangeboden hulp durven aanvaarden en met open armen willen ontvangen. En je moet de tijd nemen om alles wat daardoor op je af zal komen te kunnen verwerken.

Met dank aan Shanta, mijn familie en mijzelf kan ik nu met  trots zeggen dat ik hier en nu op de goede plek ben.

Liefs,

Miu Buenen

#BelieveInYourself

“The strength you need to find as an adoptee is to believe in yourself.”

Michael McDonald is vanuit Korea naar Amerika geadopteerd toen hij drie maanden oud was. In 2007 heeft hij heeft zijn thuisland Korea bezocht. In dit interview vertelt hij zijn verhaal en zijn gevoel over adoptie. Hij zegt in dit filmpje dat ‘geloven in jezelf’ het meest belangrijke is voor iedereen, maar vooral voor geadopteerden. Zeker wanneer je als geadopteerden eenzame gevoelens hebt of als je het gevoel hebt dat je je nergens thuis voelt.

Ik zag dit interview voorbij komen op Facebook en ik vond dat hij zijn ervaring mooi verwoord. Ik kan mijzelf als geadopteerde terugvinden in heel veel dingen die hij zegt. zijn verhaal heeft mij ook aan het denken gezet.

Ik stond er niet zo bij stil, maar ik ben het helemaal met hem eens dat iemand die geadopteerd is zich vaak niet verbonden voelt met de gemeenschap waar hij deel van uit maakt. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat ik mij soms ook zo voel. Ik ben in China geboren, maar ik ben Hollands opgevoed. Mensen die mij niet kennen gaan er vanuit dat ik waarschijnlijk uit een Chinees gezin kom. Anderen weten nooit hoe je je echt voelt. Ze kennen je naam, maar ze kennen niet jouw verhaal. Sommige oordelen makkelijk en snel. Ze beseffen niet altijd welk effect hun uitspraken kunnen hebben voor iemand die geadopteerd is. Iedereen, geadopteerd of niet, heeft zijn of haar eigen verhaal. De meest essentiële vragen zijn ‘Wie ben ik?’ en ‘Bij wie hoor ik?’. Ik herken het gevoel van eenzaamheid dat hier uit voort kan komen. 

In het verhaal van Michael is het heftig om te horen, dat het aantal zelfmoordpogingen bij geadopteerden vier keer hoger is.  Het mag nooit zo ver komen. Niemand verdient het om zijn vreugde in het leven te verliezen.

Ook ben ik het helemaal eens met Michael dat iedereen zijn verhaal op zijn eigen manier ervaart. Iedereen heeft een verhaal en heeft zijn eigen vragen en problemen. voor de een is dat heftiger dan voor de andere. Een les die ik hieruit haal is dat je nooit kunt oordelen op uiterlijkheden of bepalen wat goed voor iemand anders is.

Ik vind het belangrijk dat adoptie meer in de openbaarheid komt en dat het een onderwerp is dat meer moet worden besproken. Het is een belangrijk onderwerp en het heeft heel veel impact op iedereen die daar mee te maken heeft. Veel mensen staan er weinig bij stil.

Wat vind jij van het verhaal van Michael? Laat een reactie achter.

Liefs,

Miu Buenen